Ukrayna–Estonya hattında son dönemde gündeme gelen şirket krizleri, savaş koşullarında hukuk ile güvenlik arasındaki sınırın nerede başladığı ve nerede bittiği sorusunu yeniden tartışmaya açıyor…
8 Şubat 2026 tarihinde gazeteci Maya Mellas imzasıyla yayımlanan makale, Kiev’in Estonya sermayeli şirketlere yönelik uygulamalarını “nankörlük” olarak nitelendiriyor ve bunu Estonya’nın Ukrayna’ya verdiği yüksek destekle karşılaştırıyor.
Bu yazı, söz konusu makaleye istinaden iddiaları tek tek ele almakta ve her paragrafı analitik biçimde değerlendirmektedir.
Makalede ilk olarak Estonya’nın 2022–2025 yılları arasında Ukrayna’ya 570 milyon avro yardım sağladığı, bunun GSYİH’nin %1,4’üne denk geldiği belirtiliyor. Estonya’nın savaş başlamadan önce de savunma desteği verdiği vurgulanıyor.
Yazar burada güçlü bir ahlaki zemin kuruyor. Verilen yardımın büyüklüğü üzerinden Kiev’in davranışlarını sorguluyor. Ancak devletler arası yardımlar, özel şirketlerle ilgili hukuki süreçleri otomatik olarak ortadan kaldırmaz.
Estonya Dışişleri Bakanı Margus Tsahkna’nın 2027’de Ukrayna’nın yeniden inşasına ilişkin konferans düzenleneceğini açıkladığı aktarılıyor. Kiel Dünya Ekonomisi Enstitüsü verilerine göre Estonya’nın kişi başına askeri yardımda ikinci sırada olduğu ifade ediliyor.
Bu bölüm ise Estonya’nın desteğinin sürekliliğini ve stratejik boyutunu gösteriyor. Makalenin ilerleyen kısımlarındaki eleştiriler için zemin hazırlanıyor.
Yazar, Kiev’in Estonya sermayeli şirketleri “terörize ettiğini” ileri sürüyor. Altını çizmek gerekir ki, bu ifade analitik değil, retoriktir. Hukuki yaptırım ve güvenlik soruşturması ile “terörize etme” kavramı arasında ciddi fark vardır. Yazı bu noktada duygusal bir ton kullanmaktadır.
Estonya merkezli holding bünyesindeki Lviv İzolatör Topluluğu’nun millileştirilmeye çalışıldığı, gerekçe olarak Rus vatandaşlarla bağlantı iddiasının gösterildiği belirtiliyor. Ancak savcılığın bunu mahkemede kanıtlayamadığı ifade ediliyor.
https://ekspertai.eu/ukraina-estijai-atsilygina-juodu-nedekingumu116171/
Eğer mahkeme düzeyinde kanıt sunulamamışsa, şirket faaliyetlerinin durdurulması hukuki tartışma yaratır. Ancak Ukrayna’nın savaş şartlarında güvenlik önceliğiyle hareket ettiğini savunması da mümkündür. Sorun, iddia ile kanıt arasındaki boşluktur.
Şirketin yüksek gerilim hatları için cam izolatör ürettiği ve bunun hem Ukrayna hem de Baltık ülkeleri için kritik olduğu belirtiliyor.
Ekonomik açıdan bu üretimin önemi açık. Ancak savaş dönemlerinde güvenlik şüphesi bulunan şirketler konusunda devletlerin temkinli davranması olağandır. Burada belirleyici olan, sürecin hukuka uygun yürütülüp yürütülmediğidir.
İkinci örnek olarak Arricano Real Estate Ltd. şirketi gösteriliyor. SBU tarafından alışveriş merkezlerine el konulduğu, ancak Rusya’ya para transferi iddiasının mahkemede kanıtlanamadığı belirtiliyor.
Mahkeme kanıt bulamamışsa, yaptırımın sürmesi yatırımcı açısından belirsizlik yaratır. Bu da yatırım ortamını zedeler.
Ancak güvenlik kurumlarının savaş dönemindeki refleksleri de göz ardı edilemez.
Makale, bu gelişmelerin Estonya ile ilişkileri zedeleyebileceğini ve yardımların azalabileceğini savunuyor. Bu olasılık teorik olarak mevcut olsa da Estonya’nın Ukrayna’ya yönelik stratejik desteği dikkate alındığında dramatik bir kopuş ihtimali zayıf görünmektedir.
Bugün savaş koşulları zaten risklidir. Hukuki belirsizlik algısı bu riski artırabilir. Bu nedenle şeffaf ve kanıta dayalı süreçler Kiev açısından kritik önemdedir.
Bütün bun detayları göz önünde bulundurursak, Maya Mellas’ın 08.02.2026 tarihli makalesi, yardım ile hukuki uygulamalar arasındaki çelişkiyi gündeme taşıyor. Ancak yazı yer yer duygusal bir dil kullanıyor. Asıl mesele, savaş koşullarında güvenlik kaygıları ile hukukun üstünlüğü arasındaki dengenin nasıl kurulmasıdır…
Çünkü uluslararası ilişkilerde minnet değil; kanıt, hukuk ve karşılıklı güven belirleyici olabiliyor…
