Anahtar Parti’nin Yalova’daki basın kahvaltısında masaya pek çok konu geldi. Ancak bazı soruların cevabı, kahvaltı sohbetlerinin gerisinde kaldı...
Anahtar Parti Genel Başkan Yardımcısı ve Seçim İşleri Başkanı Hatice Ceren Yılmaz, Genel Merkez yöneticisi ve MKYK üyesi Musa Malik Yıldırım ile Yalova İl Başkanı Hüseyin Özdemir, Yalova’da basın mensuplarıyla kahvaltıda bir araya geldi. Siyasetin, seçim hesaplarının, teşkilatların ve Yalova’nın sorunlarının konuşulduğu toplantı, ilk bakışta alışılmış bir siyasi basın buluşmasıydı. Fakat kahvaltı masalarında başlayan sohbetleri dikkatle dinleyince, toplantının asıl hikâyesinin yalnızca kürsüde anlatılanlardan ibaret olmadığı anlaşılıyordu.
Daha konuşmalar başlamadan, masalarda partinin kongre süreci üzerine sohbetler dönüyordu. Şubat ayında kongre yapılacağından, delegelerden ve teşkilat yapılanmasından söz ediliyordu. Ben de yanımda oturan partililere dönerek Anahtar Parti’nin kongre yapıp yapmadığını sordum. Şubat ayında kongre yapılacağını söylediler. Biraz ileride Hatice Ceren Yılmaz’ın da üyelerle delege meselesini konuştuğunu duyuyordum.
Doğal olarak aklıma şu soru geldi: Madem kongre süreci konuşuluyor, genel başkanlık kongresinde yarış olacak mı, yoksa yine tek adaylı bir siyasi teatro sahnesi mi kurulacak?
Bu soruyu daha sonra doğrudan kendilerine yöneltecektim. Ancak önce partinin seçim hedeflerini dinleyelim.
2002 AK Parti rüzgârı yeniden mi esiyor?
Musa Malik Yıldırım, Anahtar Parti’nin yüzde 15-18 bandında oy alabileceğini söylerken 2002 yılındaki AK Parti rüzgârını hatırlattı. Bu oranı telaffuz ederken kimsenin şaşırmaması gerektiğini ifade etti. Yalova’da daha önce yapılan bir ankette partinin yüzde 12,4 seviyesinde görüldüğü de aktarıldı. Ancak güncel bir araştırma bulunmadığı, dolayısıyla bugün için yeni bir ölçümden söz edilemeyeceği de belirtildi.
Burada insan ister istemez merak ediyor: 2002’nin siyasi atmosferini bugünün Türkiye’sine taşımak ne kadar mümkün? Üstelik geçmişte yapıldığı söylenen bir anketin tarihi, örneklemi ve yöntemi açıklanmadan yüzde 12,4 oranını bugünkü siyasi tablonun göstergesi olarak okumak ne kadar doğru? Siyasi hedefler elbette yüksek tutulabilir. Fakat hedef başka, kamuoyu araştırması başka. Bir de 2002 rüzgârı var ki, o rüzgârın yeniden esip esmeyeceğini yalnızca benzetmelerle anlamak mümkün değil.
İttifak konusunda ise Hatice Ceren Yılmaz, şu anda herhangi bir görüşmenin gündemlerinde olmadığını, önceliklerinin kendi politikalarını ve sistem değişikliği önerilerini anlatmak olduğunu söyledi. Musa Malik Yıldırım da bugün için bağımsız hareket ettiklerini, ancak seçim döneminin koşullarına ve toplumun beklentilerine göre ittifakların değerlendirilebileceğini ifade etti. Yani bugünün mesajı bağımsız siyaset; yarının ihtimali ise seçim takvimine göre yeniden değerlendirilecek seçenekler. Siyasette kapıyı kapatmamak da bir stratejidir, elbette. Yeter ki kamuoyu, söylenenle söylenmeyenin arasındaki farkı görebilsin.
Cumhurbaşkanlığı konusunda ise parti temsilcilerinin tercihinin Yavuz Ağıralioğlu olduğu belirtildi. İkinci turda nasıl bir tutum alınacağına ilişkin henüz karar bulunmadığı ifade edildi. Bir tarafta yüzde 15-18 oy beklentisi, diğer tarafta Cumhurbaşkanlığı tercihi ve ittifak ihtimalleri…
Görünen o ki Anahtar Parti, ülke siyasetinin büyük fotoğrafında kendisine şimdiden geniş bir yer ayırmış durumda.
Konforlu siyaset: Herkes gülümsüyorsa sorun nerede?
Hatice Ceren Yılmaz, konuşmasının başlangıcında Anahtar Parti’de “konforlu siyaset” yaptıklarını vurguladı. Ben de Türkiye’nin bu kadar gergin bir siyasi atmosferden geçtiği bir dönemde, bir siyasi partinin kendisi için konfor alanını nasıl oluşturduğunu sordum.
Aldığım cevap, her gittikleri yerde iyi karşılandıkları, insanların kendilerini güleryüzle selamladıkları, haklarında kötü söz söylenmediği ve hep güzel şeyler duydukları yönündeydi.
Bir siyasetçinin kendisini her yerde iyi karşılanıyor hissetmesi güzel olabilir. Fakat benim sorum, insanların kahvaltıda ya da ziyaretlerde nasıl davrandığı değildi. Soru, Türkiye’nin sert siyasi ikliminde bir partinin nasıl bir siyaset anlayışıyla kendisine konfor alanı oluşturduğuydu...
“Bu siyasette normal bir durum mu?” diye sorduğumda “Tabii ki” yanıtını aldım. Ardından siyasette genellikle yumuşak ve sert siyaset kavramlarının kullanıldığını, acaba Anahtar Parti’nin yumuşak siyaset yürütmesi nedeniyle böyle bir konfor alanı oluşup oluşmadığını sordum. Bu kez de “Hayır, biz yumuşak siyaseti kabul etmiyoruz” cevabı geldi.
İşte burada kavramlar birbirine karıştı...
Konforlu siyaset yapılıyor, ama yumuşak siyaset kabul edilmiyor; konforun gerekçesi ise insanların gülümsemesi ve güzel sözler söylemesi olarak açıklanıyor. Siyasette çocukça cevaplar, ciddi soruları ortadan kaldırmıyor. Bir siyasi partiye yöneltilen soru, insanların kendisini sevip sevmediği değil, ülkenin siyasi gerilimi karşısında nasıl bir çizgi izlediğidir. Herkesin gülümsediği bir siyaset ortamı elbette hoş bir temenni olabilir; fakat siyasetin gerçek sınavı, herkesin aynı fikirde olmadığı zaman başlar...
Kongre var mı, yok mu? 2027’ye de kalabilir, 2028’e de…
Gelelim kahvaltı masasında başlayan kongre sohbetine. Genel başkanlık kongresinin tek adaylı olup olmayacağını sorduğumda, kadın kolları başkanından aldığım cevap, tek adayın mevcut genel başkanları olacağı yönündeydi. Bunun üzerine sorumu biraz daha açık ifade ettim:
“Kongrelerde şimdi tek adaylı siyasi tiyatro akımı başladı. Anahtar Parti bu siyasi tiyatro akımına katılacak mı, katılmayacak mı?”
Hatice Ceren Yılmaz, kendisinin de bir televizyon sahibi ve gazeteci olduğunu, gazetecileri anladığını ifade etmişti. Ancak soruma verdiği ilk cevap, “Kongre falan gündemde yok. Biz bunu 2027’de de, 2028’de de yapabiliriz” oldu. Soruyu yeniden yönelttiğimde ise “Ben soruyu anlamadım” diyerek sözü MKYK üyesi Musa Malik Yıldırım’a bıraktı.
Yıldırım, uzun bir açıklamanın ardından, “Şu an alternatif yok. Birisi aday olmak isterse olur. Ama şu an yok. Biz demokrasiden yanayız” dedi.
Şimdi burada kimse yanlış anlamasın; bir kongrede tek aday çıkması tek başına demokrasiye aykırı değildir. Bir partide başka bir adayın çıkmaması da mümkündür. Ancak mesele, aday çıkmamasından ziyade, üyelerin gerçekten aday olabilme ve yarışabilme imkânına sahip olup olmadığıdır. Demokrasi, yalnızca “biz demokrasiden yanayız” demekle tamamlanan bir süreç değil.
İşte mesele de tam olarak budur… Ancak “Bizi herkes tebessümle karşılıyor” diyerek siyasi değerlendirme yapanların, bu tebessümleri sandıkta karşılığı olan bir toplumsal destek gibi görüp kendilerini adeta dev aynasında görmeleri de mümkün. Oysa siyasette tebessüm başka, oy başka; barajı aşmak ise bambaşka bir meseledir.
Üstelik aynı toplantıda erken seçim ihtimalleri, yüzde 15-18 oy hedefi, Cumhurbaşkanlığı adaylığı ve ittifak seçenekleri rahatlıkla konuşulurken, kendi genel başkanlık kongresi sorulduğunda “2027’de de, 2028’de de yapabiliriz” denilmesi dikkat çekiciydi. Demek ki ülkenin seçim takvimi konuşulabilir, iktidar hedefi ortaya konulabilir; ama partinin kendi kongresi için henüz acele etmeye gerek yok!
İktidara yürüyen bir partinin kendi içindeki demokrasi takvimi de en az genel seçim takvimi kadar önemli değil mi?
Diyarbakır’daki 51 üyeli yapı: Soruyu başka yerden cevaplamak
Musa Malik Yıldırım’a, siyasi tecrübesinin yaklaşık 40 yılı bulduğunu anladığım için, Diyarbakır’da oluşturulan 51 üyeli karar mekanizması hakkında Anahtar Parti’nin tutumunu sordum. Soruyu özellikle Terörsüz Türkiye süreci ve TBMM’de kurulan komisyonla bağlantılı olarak yönelttim:
“Terörsüz Türkiye süreci kapsamında Devlet Bahçeli’nin çağrısıyla TBMM’de bir komisyon kurulmuştu. Madem parlamentoda bu süreci değerlendirmek üzere bir komisyon var, o hâlde Diyarbakır’daki bu yeni meclis ne yapacak? Parlamentodaki komisyon yetersiz mi bulundu? Yoksa burada Bahçeli ve TBMM devre dışı mı bırakılıyor?”
Yıldırım’ın cevabı, “Biz o meclisi tanımıyoruz. Parlamentoda da temsil olunmuyoruz” oldu.
Oysa ben Anahtar Parti’nin parlamentoda temsil edilip edilmediğini sormamıştım. Sorduğum, Diyarbakır’da oluşturulan 51 üyeli yapının siyasi anlamı, TBMM’deki komisyonla ilişkisinin nasıl değerlendirildiği ve bu iki yapının aynı süreçte nasıl konumlandığıydı. Bir siyasi parti söz konusu yapıyı tanımadığını söyleyebilir. Ancak bu, yapının ne anlama geldiği ve Türkiye’nin siyasi sürecinde nasıl bir rol oynayabileceği hakkındaki soruyu ortadan kaldırmaz.
Kısacası soru Diyarbakır’daki yapıydı, cevap Anahtar Parti’nin Meclis’teki temsil durumuna geldi. Siyasette bazen soruyu cevaplamak yerine sorunun yanından geçmek de bir yöntem olabilir; fakat gazetecinin not defterinde soru yine yerinde duruyor...
Siyasette tanımıyoruz, futbolda mı tanıyoruz?
Kahvaltı sırasında dikkatimi çeken en ilginç anlardan biri de futbol üzerinden gelişen sohbet oldu. Basın mensubu arkadaşlarımızdan biri, Diyarbakır’da Kürtler tarafından kurulduğu belirtilen Amedspor’u gündeme getirdi ve Hatice Ceren Yılmaz’a bu konuda bir soru yöneltti. Yılmaz, Amedspor meselesine oldukça rahat ve kapsamlı bir şekilde cevap verdi. Açıkçası bu cevap dikkatimi çekti. Çünkü birkaç dakika önce Diyarbakır’da oluşturulan 51 üyeli yapıyı, yani kamuoyunda tartışılan o meclisi tanımadıklarını söyleyen bir siyasi anlayışla karşı karşıyaydık.
İşte o anda ister istemez şu soru aklıma geldi: Diyarbakır’daki siyasi yapıyı tanımayan Anahtar Parti, konu Amedspor olunca Diyarbakır’ı ve oradaki gelişmeleri bu kadar rahat mı değerlendiriyordu? Yoksa mesele siyasetten çıkıp futbola gelince mi cevap vermek kolaylaşıyordu?
Üstelik toplantının sonunda Beşiktaş atkısıyla verilen fotoğraf da bu futbol gündeminin üzerine ayrı bir not düştü. Siyasi soruların etrafından dolaşılırken futbol başlığında sohbetin açılması, toplantının en dikkat çekici ironilerinden biriydi.
Demek ki bazı konularda tanımamak mümkün, ama futbol söz konusu olduğunda Diyarbakır da Amedspor da gündeme gelebiliyor. Siyasette sorular havada kalıyor, futbolda ise sohbet kendiliğinden akıyor!
Yalova’nın sorunları, teşkilatın durumu ve büyük hedefler
Toplantıda Yalova’nın deprem hazırlığı, kentsel dönüşüm, Marmara Denizi’ndeki kirlilik, içme suyu ve aile içi şiddet gibi başlıklar da gündeme geldi. Parti temsilcileri, çalışmalarının büyük ölçüde genel merkez yöneticileri ve üyelerin kişisel katkılarıyla yürütüldüğünü, yerel teşkilatların da kendi giderlerini karşıladığını ifade etti. Armutlu teşkilatındaki yapılanmanın ise bazı görev değişiklikleri nedeniyle henüz tamamlanmadığı belirtildi.
Anahtar Parti, terörle yan yana durduğunu düşündüğü siyasi oluşumlarla ittifak yapmayacağını da açıkladı. Sistem konusunda parlamenter sistemin iyileştirilmesi veya yarı başkanlık modeli üzerinde çalıştıklarını dile getirdi.
Toplantının ardından ise sivil toplum kuruluşları ve esnaf ziyaretlerine devam edildi...
Aslında bir siyasi partinin kendisine yönelik ilgiyi oy potansiyeli olarak değerlendirmesi anlaşılabilir; fakat bu beklentinin ne kadarının sahaya, teşkilat gücüne ve seçmen iradesine dayandığını da ortaya koyması gerekir.
Özellikle seçimlere bu kadar yaklaşılmışken baraj meselesinin ve yüksek oy beklentilerinin sık sık gündeme getirilmesi bana göre üzerinde durulması gereken ayrı bir siyasi strateji. Çünkü bu tür söylemler yalnızca seçmene verilen bir mesaj değildir!
Aynı zamanda siyasi aktörlere, olası ittifak ortaklarına ve seçim sonrasında kurulabilecek dengelere yönelik bir güç gösterisi olarak da okunabilir...
Siyasette rakamların bazen sandıktan önce konuşulmasının bir nedeni vardır. Yüksek oy beklentisi üzerinden siyasi ağırlık oluşturmak, masada daha güçlü bir konum elde etmek ve seçim öncesinde siyasi divident kazanmak bunlardan bazılarıdır. Ancak böyle bir siyasi kazanca neden ihtiyaç duyulduğu da en az açıklanan oy oranı kadar önemlidir.
Benim açımdan asıl mesele, bir partinin kendisini büyük hedeflerle ifade etmesi değil; bu hedeflerin hangi toplumsal zemine oturduğu ve hangi siyasi hesabın parçası olduğudur. Çünkü seçmenin sempatisini kazanmakla seçmenin oyunu almak aynı şey değildir. Siyasette beklentiler büyütülebilir, rakamlar yüksek sesle telaffuz edilebilir; fakat sandığın matematiği, kahvaltı masalarının "iyimserliğinden" ve özellikle siyasi partileri "tebessümle karşılama" gibi değerlendirmesinden biraz farklı işliyor...
Yazar: Ülker Fermankızı
